این چه ایمانیست که بر جانم افتاده

تفکرِغالب این است که همۀ دردها از بی ایمانیست؛
اما درست نیست، که درد اگر درد باشد زاییدۀ باور است.
آنگاه که دیدی و فهمیدی و دانستی...

گاهاً حتی باور از سبب ساز قوی تر می شود؛
آنجاست که تناقضی پیش می آید حل ناشدنی!

به کدام باید خرده گرفت؟

به نقصان مبدأ و مسبب که چرا راه را نشان داده و سرِ همراهی ندارد؟

به بلندیِ گامهای قوه تشخیص که نشانه ها را گرفته و بی تاب رفتن است؟

یا نکند ذات مبدأ چیزی نبوده جز خیال آب روشن که به تشنگان نموده؟

هر چه می کنم به قوۀ ادراک خود نمی توانم شک برم والا کل زیربنای هستیم بر باد می رود...میزانِ سنجشِ درستی و نادرستیم دگرگون می شود، چه می شناسمشان و به آنها اطمینان دارم.

لاجرم علت را در جای دیگر باید جستجو کنم...اما کجا؟