این جمله مدام در ذهنم تکرار می شود، که:

"در بیکرانه های زندگی دو چیز افسونم می کند: آبی آسمان را که می بینم و می دانم که نیست و خدایی که نمی بینم و می دانم که هست."

غبطه می خورم، کاش تنها همین دو چیز بود...که گاهی همه چیز و همه کس رنگ افسانه می گیرد...و تو می مانی و یک دنیا پر از رنگ و خیال