سه‌شنبه، اسفند ۲۸

ساقیا برخیز و در ده جام را

و اما فلسفه آفرینش و بهر چه آفریده شدنمان، در آخرین روز سال 86 در دو واژه برایم معنی یافت:

لبریز شدن و لبریز کردن

بیراهه نگفته ایم اگر بگوییم تمام وظیفه انسانیمان در همین پر کردن جامهای جانهاست و البته لحظه ای تهی نشدن!

جالب اینجاست که این دو عمل و عکس العمل، جزء دسته بندی متعارفِ "دوتایی های متناقض*" عالم نیست، که یکی تعبیر به خوبی شود و دیگری تعبیر به بدی؛ بلکه هر دو بارِ مثبت دارد و مایه خیر و نیکی! و جالب تر اینکه آنطور که در نمونه های عملی چشیده ام، مثل بقیه لذتهای دنیوی سیرایی پذیر نیست که بعد از مدتی دل زدگی بیاورد!

به هر تقدیر، مادامی که به اصل مذکور پایبند بمانیم، مدینه فاضله ای خواهیم داشت در بیرون و درون.


پس امید بندیم بر تشنه شدن و سیرابی دمادممان.


پانوشت:

*همه زوج مرتب هایی که در عین تقابل و تضاد ظاهری، معنای یکی برای مفهوم بخشیدن به دیگری ضروریست؛ مثل روز و شب، زشتی و زیبایی و ...


1 comments:

ناشناس گفت...

چه متن زیبایی!